PAWEŁ MATYSZEWSKI
Urodzony w 1984 r. w Białymstoku. Malarz, autor obiektów i instalacji. Absolwent Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, dyplom w 2009 r. u prof. dr hab. Piotra C. Kowalskiego. Doktorat, dyplom w 2021 r. pod kierunkiem dr hab. Dominika Lejmana na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Prace prezentowane w Polsce, Austrii, Białorusi, Czechach, Danii, Estonii, Francji, Gruzji, Hiszpanii, Litwie, Niemczech, Serbii, Szwajcarii, Węgrzech i Wielkiej Brytanii. Stypendysta Narodowego Centrum Kultury (2014) i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2012, 2024). Laureat nagród artystycznych: Biennale Malarstwa „Bielska Jesień” (2009, 2012) czy Biennale Sztuki Młodych „Rybie oko” (2013, 2015). Zajmuje się szeroko pojmowaną marginalnością zjawisk i zachowań z pogranicza kultury i biologii. Łączy język realizmu z abstrakcją, obrazu z obiektem.
ZUZANNA JANECZKO
Ur. 2001 r., studentka studiów magisterskich na kierunkach polonistyka an- tropologiczno-kulturowa, a także nauczanie języka polskiego jako obcego i drugiego. Uzyskała tytuł licencjata na podstawie pracy pt. „Figury melancholii i śmierci w twórczości Jadwigi Gamskiej-Łempickiej”. Naukowo jej zainteresowania obejmują dyskurs kobiecej melancholii, herstorie i poezje kobiet.
Paweł Matyszewski
Żyła
upamiętnienie Jadwigi Gamskiej - Łempickiej
To instalacja zbudowana z różnych gatunków drzewa: dębu, jabłoni, sosny,
świerku, wierzby, brzozy, są to zarówno gałęzie jak i korzenie. Drewno pozyskałem
z okolicy mojego siedliska koło wsi Łękobudy, z obumarłych drzew
owocowych w opuszczonym sadzie, gałęzi po wycince Puszczy Knyszyńskiej,
stert wyciętych śródpolnych drzew i korzeni wyrwanych w lesie pod budowę
nowej drogi. Drewno opaliłem, co nadało jednolity, posępny charakter,
w którym poszczególne gatunki drzew może rozpoznać jedynie wytrawny
dendrolog. Praca w swoim cylindrycznym kształcie ma pomnikowy charakter,
choć jest rachityczna i ulotna. Instalacja upamiętnia postać Jadwigi Gamskiej-
Łempickiej, Smutnej poetki z Przemyśla, jak ją określił w biogramie
Zdzisław Szeliga, autor wspomina: „Lata wojny i przeżycia osobiste pozostawiły
w jej psychice trwały ślad. Coraz częściej zaczęły się powtarzać nastroje
apatii i depresji psychicznej. Wszechogarniające uczucie osamotnienia jest
bardzo ważne w jej późniejszych wierszach.” 1
Jej twórczość jest mroczna, nostalgiczna i ponadczasowa. Przytaczam
fragmenty jej wierszy, które wbiły się w moją pamięć i stanowiły inspirację do
stworzenia mojej pracy:
(…) Oszukał żyły żądne krwi. Sinoniebieską
Ułudą okpił serce i dech tak uskrzydlił,
że zamiast tłoczyć życie w arterie i płuca
i krew przelewać w szklistych, chybotliwych rękach,
uciekł samowładny- na wolność na pustać2
(…) wyprute z zachceń nierozumnych,
wyzbyte krwią spęczniałych śnień,
zmienione w mądrą, czarną mumię,
w szacowny cień 3
1. Z. Szeliga, Jadwiga Gamska-Łempicka. „Smutna poetka z Przemyśla”,
„Życie Podkarpackie” 1982, nr 8, s. 2. http://www.lasko.webd.pl/tkop/gamska.
htm [dostęp: 12.08.2024],
2. J. Gamska-Łempicka, „Okno na ogród”, Lwów 1938, str. 25
3. Ibidem, str. 60